Turystyka w Czadzie jest stosunkowo niewielki przemysł. Większość podróżnych przyciąga możliwości Czadu polowania i jego Zakouma Parku Narodowego. Turyści muszą posiadać ważne paszporty i wizy, a także dowody na żółty szczepienia świń. W 2000 roku około 43. 000 przyjazdów turystycznych w kraju. Chad miał 677 pokoi hotelowych z 1250 łóżek w tym roku. Departament Stanu USA szacuje się, że średni dzienny koszt pobytu w N'Djamena do 239 dolarów w 2002 roku, w porównaniu do mniej niż 50 dolarów w innych częściach kraju
Chad dwa oficjalne języki, francuski i literackim arabskim, i ponad 120 rodzimych językach. Vernacular wersja w języku arabskim, Czadu arabskim, jest lingua franca.
Czad jest gorący i klimat tropikalny, choć temperatury nie różnią się w zależności od obszaru. W południowej porze deszczowej działa od maja do października, a centralnym pada od czerwca do września. Północ ma bardzo niewiele deszczu przez cały rok. Pora sucha jest często wiatr, i chłodniejsze wieczorami.
N'Djamena oferuje uczciwe wybór restauracji serwujących głównie we Francji iw Afryce żywności. Standard w europejskim stylu usługa jest normalne. Poza stolicą, restauracje wydają się być tanie i smaczne i nie jest dotkliwy brak niektóre pokarmy. Turyści powinni zachować ostrożność przy ulicy żywności na rynku. Specjalności: • sos Peanut na ryżu, często spożywane w południowej Czadzie. Napiwki: 10% jest normalne dla większości usług (dolary amerykańskie są preferowaną walutą). Regionalne napoje: doskonałe piwo Czadu, Gala, jest warzone w Moundou i jest powszechnie dostępny w nie-muzułmańskich części stolicy. Karkanji, napój z kwiatów hibiskusa.
Czad, Republika Czadu (fr. Tchad, République du Tchad, arab. جمهوريّة تشاد Tashad) – państwo śródlądowe w środkowej Afryce. Graniczy od północy z Libią, od wschodu z Sudanem, od południa z Republiką Środkowoafrykańską, od południowego zachodu z Kamerunem i Nigerią, a od zachodu z Nigrem.
Na terytorium Czadu wyróżnić można trzy główne regiony geograficzne: na północy rozciąga się obszar pustynny, przechodzący w środkowej części kraju w suchą strefę Sahelu, południe kraju zajmuje natomiast żyzny obszar sawannowy.
Jezioro Czad, od którego państwo wzięło swą nazwę, jest największym zbiornikiem wodnym w kraju i drugim pod względem wielkości w Afryce. Najwyższym punktem jest szczyt Emi Kussi w paśmie gór Tibesti, a Ndżamena (dawniej Fort-Lamy) jest stolicą i największym ośrodkiem miejskim kraju. W Czadzie mieszka ponad 200 rozmaitych wspólnot etnicznych i językowych. Oficjalnymi językami urzędowymi jest język arabski i język francuski. Większość mieszkańców wyznaje islam i chrześcijaństwo, na południu praktykowane są również religie animistyczne.
Do 1960 r. Czad pozostawał w zależności politycznej od Francji. Niepodległość uzyskał w tzw. roku Afryki. Głową państwa był wówczas François Tombalbaye, prezydent w latach 1962-1973. Nietolerancyjna i krótkowzroczna polityka Tombalbayego względem zamieszkujących północną część kraju muzułmanów doprowadziła w 1965 r. do wybuchu długotrwałej wojny domowej. W 1979 r. rebelianci zdobyli stolicę kładąc kres hegemonii południa w życiu politycznym kraju. Rozpoczęły się jednak walki między dowódcami zwycięskich ugrupowań rebelianckich, które doprowadziły w końcu do zwycięstwa Hissène Habré. Rządził on do 1990 r. gdy został obalony w wyniku zamachu stanu przez Idrissa Déby'ego. Déby pozostaje u władzy nieprzerwanie od początku lat 90. stając się jednym z najdłużej rządzących przywódców politycznych w Afryce i na świecie.
W kraju działa wiele partii politycznych, aczkolwiek władza spoczywa w rękach prezydenta Idrissa Déby'ego i jego partii politycznej, Patriotycznego Ruchu Ocalenia. Sytuacja polityczna pozostaje niestabilna, kraj jest nieustannie areną zamieszek oraz powtarzających się prób zamachu stanu (zob. Bitwa pod Ndżameną (2006), Bitwa pod Ndżameną (2008)). Dodatkowym czynnikiem destabilizującym jest konflikt w Darfurze, który rozprzestrzenił się także na wschodnie obszary Czadu, wprowadzając chaos na tych terenach oraz doprowadzając do osiedlenia się tysięcy uchodźców w obozach wzdłuż granicy czadyjsko-sudańskiej.
Czad jest jednym z najbiedniejszych i najbardziej skorumpowanych państw na świecie. Większość Czadyjczyków żyje w ubóstwie utrzymując się z pasterstwa i rolnictwa. Od 2003 r. głównym źródłem dochodów do budżetu państwa stał się eksport ropy naftowej, zaś dotychczas dominujący przemysł bawełniany spadł pod tym względem na drugie miejsce.
Description above from the Wikipedia, licensed under CC-BY-SA full list of contributors
here.